مقدمه اول
یک موضوع مورد بحثی در دانش تاریخ مطرح است که آن‌چه در تاریخ رخ می‌دهد، مبتنی بر تصادف و شانس است یا مبتنی بر یک روند و ساختار قابل استدلال. به عنوان مثال فلان جنگ بزرگ به دلیل یک اتفاق ساده شروع می‌شود یا ناشی از یک‌سری روند‌ها در موضوعات مختلف است. اغلب افراد بر این عقیده هستند که وقایع تاریخی مهم، در یک روند شکل پیدا می‌کنند و وارد تاریخ می‌شوند و اتفاقات خاص فقط در حد بهانه قابل طرح هستند. لذا در مطالعات تاریخی برای فهم تحولات کلان به انواع و اقسام مختلفی از شواهد در حوزه‌های گوناگون ارجاع می‌دهند که نسبت مستقیمی با واقعه‌ای که بعداً به وقوع پیوسته دارند و نشان می‌دهند که اگر در زمان قبل از واقعه، به این شواهد توجه می‌شد و بر اساس آن تدابیری اندیشیده می‌شد، ممکن بود که فلان واقعه تاریخی اتفاق نیفتد. اما عموما افرادی که در یک تاریخ خاص زندگی و فکر می‌کنند، توان خارج شدن از تاریخ خود را ندارند و لذا عموماً این موارد در بعد از واقعه قابل فهم می‌شوند. 

مقدمه دوم
عموما در حاکمیت‌های محلی و منطقه‌ای به علت زیست تاریخی خاص، امکان اعمال لایه‌هایی از تبعیض و تفاوت به شکل‌های مختلف میسر است، اما در سطح جهانی و وقتی که کل انسان‌ها می‌خواهند تحت یک نظم و حاکمیت حقوقی قرار گیرند، دیگر به راحتی نمی‌توان از نظم، قاعده یا منطقی حرف زد که در آن سطح، انسان‌ها دوگانه یا چندگانه فهم شوند. در این سطح، انسان‌ها، برابر هستند و باید با یک قاعده یا یک استاندارد آن‌ها را فهمید و با آن‌ها برخورد کرد. ضرورت این نوع مواجهه این است که هر گونه گفت‌وگو در رابطه با انسان، گفت‌وگو در رابطه با کل بشریت است و حیات انسانی در جهان، وابسته به فهم زندگی انسانی در آن است. در واقع در سطح جهانی، نمی‌توان منقطع از نظم جهانی به نظم وضعیت‌های منطقه‌ای و محلی رسید و یا بالعکس، بلکه نظم‌های منطقه‌ای و محلی سازنده نظم جهانی است. در وضعیت نظم جهانیِ فراگیر است که نظم‌های منطقه‌ای و محلی در درون آن امکان حیات پیدا می کنند و بالعکس. 

مقدمه سوم
هر گونه فهم از نظم جهانی در واقع نشأت گرفته از فهم انسانی و بالتبع دانش انسانی معرف آن است. منطق نظم جهانی برای نظم دادن به زندگی انسان‌ها بر روی زمین، فهمی از انسان دارد که این فهم، این توان و امکان را میسر و ممکن می‌کند که انسان‌ها، نسبت‌های یکسانی با موقعیت‌ها و شرایط مشابه داشته باشند یا بتوانند این نسبت‌ها را بگیرند. اگر این نسبت‌گیری‌ها در فهم انسانی و دانش انسانی معرف آن، عمومی نباشند، عملا نمی‌توان نظمی جهانی را سامان داد. دو‌گانه‌گی در استاندارد‌ها در مواجهه با موقعیت‌های مشابه، در واقع نشان‌دهنده ناتوانی آن منطق و نظم در فهم انسان و بالتبع ساماندهی به جهان انسانی است.

مقدمه چهارم
در شرایط حضور در یک تاریخ، فهم این دوگانه‌گی‌ها به دلایل مختلف مشکل است. اما در شرایط خاص و بحرانی که توجهات و حساسیت‌ها به عرصه عمل فعالین جهانی بیشتر می‌شود، این استانداردهای دوگانه بیشتر فهمیده می‌شود که منطق نظم دهنده به جهان انسانی، در معنای عام و عمومی‌اش، توان فهم جهانی ندارد و افق روشنی را برای آینده نمی‌سازد و عملا دارد مانند مابقی نظم‌های محلی و منطقه‌ای عمل می‌کند و به دنبال ایجاد شرایط تبعیض‌آمیز به نفع انسان‌هایی خاص است. 

در این شرایط، نسبت گیری درونی (عاطفی و سپس شناختی) انسان‌ها به این سمت سوق پیدا می‌کند که این منطق و نظم، صلاحیت بر تخت نشستن و تجویز و توصیف کردن برای انسان را ندارد. در واقع استاندارد‌های دوگانه در مواجهه با شرایط و موقعیت‌های مشابه نشانه قدرت و قوت یک نظم معنایی در ساخت جهان نیست، بلکه نشانه‌ای از ناتوانی آن منطق در تدبیر نظم جهان انسانی است. اگر نظمی در منطق خود دچار تناقص بود، چاره‌ای غیر از آن ندارد که تناقص را نشان دهد، اگر بخواهد با استاندارد دوگانه برخورد نکند، نظم دچار افول و از هم پاشیدگی می‌شود و اگر بر اساس استاندارد دوگانه عمل کند، باز این نظم صلاحیت خود را در میان جوامع از دست می‌دهد.

با توجه به استاندارد دوگانه غرب در رابطه با اسرائیل، به نظر می‌رسد نظام جهانی در حال از دست‌دادن توانایی خود در نظم‌بخشی به جهان بوده با این توهم که این اقدامات در جهت تداوم تاریخی نظم مدرن لازم بوده است.  باید در دهه‌های آینده منتظر تحولات عمیق‌تر و گسترده‌تر در فروپاشی این نظم بود. این مطلب می‌تواند نوید‌بخش دنیایی متفاوت و امکانات متفاوت بر مردمان تحت ستم جهان باشد.