اُبَىِّ بنُ كَعْب

اُبَىِّ بنُ كَعْب

اُبَىِّ بنُ كَعْب [1]

نام او اُبىّ بن كعب بن قيس بن عبيد بن زيد خزرجى [2] است و به كنيه هاى ابامنذر و أباطفيل مشهور بوده است. [3] او يكى از فضلا و فقهاى صحابه ى پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) و استادترين مسلمين در خواندن قرآن به حساب مى آمد و هم چنين دبيرى پيامبر(صلى الله عليه وآله)را نيز عهده دار بود. او قبل از زيد بن ثابت، كاتب وحى بود و گاهى پيامبر(صلى الله عليه وآله) او را مأمور مى كرد تا به تازه مسلمانان، از جمله وفد عامر و وفد بنى حنيفه، كه به مدينه آمدند، احكام اسلام و قرآن بياموزد. [4] او به عنوان يكى از انصار با سابقه ساليان زيادى همنشين پيامبر(صلى الله عليه وآله) بود و چنان كه در روايت آمده است تمامى قرآن را بر آن حضرت عرضه نمود و از همان تاريخ نيز به تعليم قرآن مشغول شد و بنابر حديثى مشهور، يكى از چهار تنى است كه پيامبر(صلى الله عليه وآله) فرا گرفتن قرآن را از آنان توصيه كرده است.در حديثى ديگر كه فضايل چند تن از صحابه بيان شده است، اُبىّ بن كعب، آگاه ترين فرد امت درباره ى قرائت دانسته شده است: «اقرأ أمتى لكتاب الله». [5]

سایر محورهای مقاله :

  1. مُصحف اُبىّ بن كعب
  2. اُبىّ بن كعب و نقل حديث
  3. اُبّى بن كعب و ابوبكر

[1].محقق: غفور مرادی .

[2].أعيان الشيعة، امين عاملى 2 : 455.

[3]. الاستيعاب، ابن عبدالبر 1 : 66.

[4]. تاريخ ابن خلدون، ابن خلدون 2 : 56.

[5]. البته اهل بيت(عليهم السلام) مشمول اين حديث نمى شوند. ادامه مقاله در جلد سوم دایره المعارف صحابه

Powered by TayaCMS